Kafamın içinde durmadan çınlayan “ara onu, hadi ara onu” sesini büyük bir çabayla bastırıyorum. Kendimle hiçbir zaman aynı fikirde olmadım. Bir tarafım “yap” derken diğer tarafım, istisnasız, “yapma” diyor. Sonra bir saat kendimle boğuşuyorum. Bir mucize olsa bütüüün sorularım cevap bulsa, kararsızlığıma bir çare olsa diye diye kendimle uğraşıyorum.
Aile, arkadaşlar, aşk meşk, parayla falan değil; insanın en büyük mücadelesi kendisiyle. En azından benim hayatımda böyle...
Her şeyden önce kendini yenmek gerek ya da kendinle barışmak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder