Bazen evdeyken bile olmak istediğim tek yer evim oluyor. Canım acıyor böyle zamanlarda -çünkü yalnızlık sırtına vurur- Nasıl kurtulacağımı bilemem bazen, olmadık şeylere yönelirim, vakit geçiririm ama bu his geçmez. Gülümsese biri bana, bir konuşsak uzunca, iç sıkıntıları kuş olup uçsa, mutluluğu yakalasak ya belinden, huzur bulsak… Ama olmaz, çoklukla olmaz. Ben evim neresi bilemem ama evde olmak isterim. Kaçar gibi uzaklaşırım insanlardan, kendimden, babamdan… Sevgilim kızar, üzülür, soru sorar. “Canım…” der bazen “Ne olur sorun çıkarma” der gibi, üzülürüm daha çok üzülürüm. İçimdeki umut parçaları kuş olur uçar, benden uzaklaşır. Ben insanlardan daha çok uzaklaşırım, kendimden, babamdan, sevgilimden dahi ve hatta… Ağlarım bazen dayanamam gibi gelir. Dayanırım ama, çoklukla dayanırım…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder