İnsanlarla ilişkini bir çizgi böler. Çizginin gerisinde
kalanlar eski anlamını yitirir, saflığını kaybeder. Çizginin üstüne eklenenler
ise hep onunla anlam kazanır, yaşanacak olanların altında hep çizginin gölgesi
kalır.
Biz ayrıldığımızda o çizgi çekildi aramıza. İncecik, keskin.
Yaşadıklarıma dışarıdan bakabilsem; geçmişin gölgesini geleceğe düşürmek hata derdim. Maalesef kalbin kırıkken, bildiğin şeyleri önemsemiyorsun.
Çizgiyi geçmek zor, onu görmemek, yok etmek… Kalbinin
kırılmasına sebep olan toparlanmasına da yardım etsin istiyorsun. Diğer yandan
içindeki zırhlı sen; “sağlamken kalbini kıran o, yeniden ona mı teslim
edeceksin” diyor, sorguluyor. Bir tarafın isterken diğer tarafın reddediyor.
Gurur, ego, ya da adına her ne dersen, sana engel olan, seninle ilgili aslında.
Ve en zor olan, hep diyorum, kendini yenmek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder