Büyük hikayelerim olsun istedim. Hayallerim büyük oldu ama hep hayal olduklarını bildim.
Birikmiş mutsuzlukları affetmedim, elimde değil affedemedim. Belki de elimde, yalan söyledim. İnanamadım ama hiç gerçekten özre. Bütün incinmelerim için tek tek özür dilenene kadar affedemem gibi gelir hep. Her birini kapsayan bir özür öylesine kıymetsiz gözümde, anlık bir üzüntüyü geçirmeye gücü yeter sadece.
Kızgın da kalamadım ama kimseye. Öfkeli evet, ama kızgın olamadım.
Hayatımdan bir anda yok olsa bazı insanlar, üzülmem gibi gelir, kimi zamanlar. Yalan biliyorum. Gerçekten gittiklerinde, en az değer verdiğimi zannettiklerim bile, kendi kendime yetemem gibi gelir. Sefil olurum, perişan olurum, muhtaç olurum.
Kendime kızdım hep; düzeltmiyorum diye bazı yanlışlıkları, bazen yanlış anlaşılmaları. Kolay vazgeçiyorum sandım insanlardan. Oysa en iyi ben biliyorum, günde kaç kere vicdanımın sızladığını.
Yine de bekledim hep, gün gelip de anlaşılmayı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder